AKŞAMÜSTÜ GİDEN ÇOCUK
Sen hep akşamüstü mü gidersin çocuk?
Akşamüstü mü bulaşır hüzün ömrüne?
Hangi akşamüstüydü ilk gidişin?
Ne zaman daldın sömürüye?
Günlerden ne, hangi ay, hangi sene bilmiyorum. Bir okul tatilinin ilk günleriydi daha. Aşırı değildi sıcak. Karadeniz ne kadar sıcak olabiliyorsa o kadardı. Fındıklar pamukçuktu, erikler yeni oluyordu. Deniz soğuktu. Yalnızca kabuğuna sığamayan erkek çocuklar girebiliyordu.
Yanakları kırmızıydı çocuğun, elleri çocuk tombulluğu tavında henüz, balon balon. Diz kapakları boğum boğum. Şort giyse giyecek. Gözleri iri ve oldukça zekiydi.
Kötü, akıbeti belirsiz bir yaz başlıyordu usulca. Her gece tarifi imkansız bir yalnızlık girip koynuna uyandırıyordu çocuğu. Gerçi fazlaca derin düşünemeyecek kadar küçüktü çocuk. Kapı önünde yağlı ekmek yiyebilmek kadar küçüktü.
Sınıfta kalmıştı çocuk. Ancak çocuk düşlerde esebilecek kadar kuvvetli bir rüzgar alıp gitmişti karneyi ama yine de bu onun sınıfta kaldığı gerçeğini değiştiremedi. Kalmıştı işte çocuk. Kalabalık ailesi, gürültülü evi, meraklı komşuları, yokluk, yoksunluk, eğitim sistemi, kendisiyle hiç üç beş kelime konuşmamış öğretmenleri, herkes geçmişti de sınıfı bir o kalmıştı.
Okuyamayan çocuklar çırak olurlar. Çocuk alternatif üretemeyecek kadar çocuktu. Çırak olacaktı. Pastacı çırağı. Hem de çok uzaklarda. Onu şimdi yalnızca uzaklar paklardı.
Günlerden ne, hangi ay, hangi sene bilmiyorum. Yaşı on dört var ya da yok daha. Bir gün önce yeni ve küçücük bir valiz alındı ona. On üç çocuk yaşını doldurdu içine tombul elleriyle. Gerisi boştu. Gerisi önemsiz. Elle tutulur giysileri yoktu içine koyacak. O gün için alınmış pantolonunu, gömleğini giyindi. Baktı kendine, sevindi. Paltosu yoktu, mevsim yazdı.
Bir akşamüstü gitti çocuk.
Bahçenin taş merdivenlerinde utangaç ayak sesleri, odunlukta bilyeli araba, sapan lastiği, sonraki yıllarda kimse tarafından anlaşılamayacak küçük kardeşi sahipsiz kaldı.
Gitti çocuk.
Annesi gençti henüz. Büyük acıları olmamış, felaketlerde sınanmamıştı yüreği. Büyük zaferleri yoktu. Yenilgileri de. Ama o gün, o akşamüstü yuvarlanıp giderken gözlerinden yumak oğlu öyle bir yenildi, bir yanı hep yenik kaldı.
Fındığın dalına uzanmadı, ağaçtan bir tane bile erik koparmadı. Gitti çocuk. Omuzlarında kızamadığı, kıyamadığı afacan kardeşinin ılık ağırlığı... Gitti çocuk.
O gitmezden önce bilmiyorduk; pastacılığın pastalar kadar süslü bir iş olmadığını ve onun yumuk, beyaz ellerini bir daha hiç göremeyeceğimizi. Sonraki yıllarda o, elleri fırın yanığı, yüzü hamur karası geldi. Pastalar vitrinlerde halen beyaz, temiz ve güzeldi.
Bir daha hiç birimiz o akşamüstü giden çocuk yüzü hiçbir yerde hiç göremedik. Uzak yerlerde kendi kendine büyüttü kendini çocuk.
- Çok özledik seni, halen durmadan alevlenen bir yangın gibi özlüyoruz. Adam çocuk, güzel çocuk…
Nerede, nasıl, ne biçimde geçti yılları; hiçbirini öğrenemedik. Tek bir şey öğrendik: Biz artık kızmıyoruz, sabah çayında yanık simitlere rastlarsak. Öpücükler konduruyoruz yanıklarca.
Kızmayın artık yanık simitlere rastladığınızda. Akşamüstü giden küçük bir çocuk yenik düşmüştür uykuya fırının başında. Yanmıştır çocuk düşlerince yoğurduğu simitleri ve tombul küçük elleri.
Nerede şimdi o akşamüstü giden çocuk? Bilmiyorum.
Bir pastacı imalathanesinin boğucu kokusunda elleri hamur belki, çocukluğunun şehrine hasret Sıla adlı bir çocuğun babası belki.
Adı neydi, o akşamüstü giden çocuğun? Bilmiyorum.
Can, Düş, Ali, Ahmet, Tevfik belki.
— Hani bilmediklerim vardı, yazamazdım, yazdım işte seni çocuk .-
Bir gün bir yerde okursun belki...
Özlem Keskin - 27.08.2007
